Turystyka

Zabytki Opola

admin — Sat, 20 Aug 2011 13:03:41 +0000

Za najstarszy dom mieszczański w Opolu uchodzi muzeum. Został wybudowany około XV wieku. Przeznaczenie tego budynku zmieniało się jednak stosunkowo bardzo często. Był on bowiem zarówno domem mieszkalnym, jak i szkolą, szpitalem. Mieściły się w nim apteka i biblioteka, a nawet rosyjski lazaret i biura rejencji. Obecnie od wielu lat znajduje się tam muzeum. Poprzez zmianę jego funkcji często ulegał przebudowom, dlatego jego wygląd nie przypomina budynku z XV wieku, ale z XIX. Niezwykłym zabytkiem Opola jest dom przy ulicy słonecznej. Zachwyca on swoją bogato zdobioną, pałacową fasadą. Reprezentuje on styl neoklasyczny XIX wieku. Zawsze ogląda się go po kątem i niewątpliwie reprezentuje swój styl najpiękniej jak można. Niegdyś był to pałacyk usytuowany za murami miasta znajdujący się na plantacji. Gmach poczty jest również starym budynkiem. Styl tego budynku nawiązuje do kanonów stylu wczesno florenckiego renesansu. Swój pierwowzór poczta posiada we florenckim pałacu Pittich. Jednak samą pocztę rozbudowano, ale w stylu nowoczesnym dla roku 1931. Jest to modernistyczna dobudówka. Kościół Franciszkanów jest również niezwykłym budynkiem wartym uwagi, ale obok niego istnieje również wiele ciekawych zabytków pięknego masta Opola.

Początki rozwoju Opola

admin — Sat, 20 Aug 2011 13:02:36 +0000

Opole to miejscowość o bardzo długiej historii. Jego historia nie jest wcale krótsza od historii takich prastarych grodów jak Gniezno czy Kraków. Prawa miejskie Opole otrzymało już w czasie, kiedy obecna stolica polski była jeszcze niewielką mazowiecką wsią Waszą. Każdy z opolan zna legendę o założeniu Opola przez władcę plemiennego. Samotnie oddalił się on od swojej drużyny na terenie powrastanym przez wielkie wtedy puszcze. Nie mógł odnaleźć drogi powrotnej błąkając się po lesie przez kilka dni. Kiedy zobaczył kilka chat krzyknął z radości: O! Pole. Z wdzięczności nakazał wybudować w tym miejscu gród. Naprawdę było jednak trochę inaczej, mniej niezwykle. W średniowieczu nazwę „Opole” nadali mieszkańcy dla terytorium, gdzie zamieszkiwała ludność wspólnie użytkująca pola i pastwiska oraz wspólnie broniąca się przed wrogiem. Już w wiekach średnich zaczęto się osadzać w okolicach obecnego Opola. Miasto to posiadało bardzo dobre warunki obronne oraz usytuowane zostało na drodze prastarych szlaków handlowych. Również szlak bursztynowy wiódł tymi okolicami. Pierwszy zapis o tym starym grodzie pochodzi z połowy IX wieku. Głównemu grodowi, jaki zamieszkiwali opolanie podlegało wtedy kilka mniejszych grodów.

Twierdza Nyska

admin — Sat, 20 Aug 2011 13:01:48 +0000

Krąży wiele pogłosek o istniejących bogactwach w lochach Nyskiej twierdzy, które pozostawili po sobie Austriacy, Prusacy i hitlerowcy. Około 1350 roku podjęto się pracy nad drążeniem pierwszego z Nyskich lochów. Wybudowano również wtedy budowle obronne. Miasto leżało wielu szlakach handlowych i należało wówczas do biskupów wrocławskich. Otrzymało również status stolicy księstwa biskupiego. Wokół miasta rozbudowano fortyfikacje, a z wybudowanych wtedy dziesięciu bastionów czasów dzisiejszych doczekał tylko jeden. Do końca XIX wieku trwało rozbudowywanie systemu obronnego miasta. Rozwój techniki wojennej pozbawił forty znaczenia strategicznego, ale wojsko zajmowało je aż do czasów współczesnych. Mieszkańcy miasta opowiadają o ciągnących się pod miastem systemach tuneli, w których zginęło już wielu śmiałków. Bardzo często zdarza się, ze młodzi ludzie brawurowo zapuszczają się w podziemny labirynt poszukując wrażeń. Podczas takich wypraw bardzo łatwo jednak o nieszczęście. W 1996 roku fortami miasta zainteresowała się znana firma „Antemar”, która zajmuje się profesjonalnie poszukiwaniem skarbów. Chcieli oni udowodnić, ze fortyfikacje ni kryją nic cennego. Oraz, że stare pruskie twierdze rozlokowane w kilku miejscach Nysy mają między sobą podziemne połączenia. Po powodzi w 1997 roku lochy zostały jednak zalane i firma nie miała możliwości na udowodnienie swojej tezy.

Zabytki w Nysie

admin — Sat, 20 Aug 2011 13:00:49 +0000

Prawdopodobnie najstarszym, zabytkiem jest kościół świętego Jakuba i świętej Agnieszki, który według zapisów istniał już w XI wieku. Jest to romańska świątynia, która została konsekrowana w 1198 roku, wynika to z dokumentów historycznych zachowanych do dziś. Kościół ten został wzniesiony na miejscu wcześniejszego drewnianego kościoła. W podziemiach dzisiejszej świątyni można jeszcze zobaczyć pozostałości bo dawnym, drewnianym kościele. W latach 1401-30 wzniesiono na jej miejscu katedrę gotycką, istniejącą do dziś. Przy kościele świętego Jakuba znajduje się przepiękna dzwonnica, która została wzniesiona w latach 1474-1516. Jest to czterokondygnacyjna budowla. Właśnie w tej dzwonnicy umieszczony jest jeden z najstarszych śląskich dzwonów tzw. Dzwon Macieja z 1498r. Kolejnym zabytkiem Sakralnym Nysy jest kościół świętej Barbary, będący wzmiankowany jako kościół szpitalny. Był odbudowywany, gdyż uległ pożarowi. Po odbudowie otrzymał wystrój wczesnorenesansowy prezbiterium, a po objęciu przez franciszkanów otrzymał okna i wnętrze barokowe. Równie piękne są inne Nyskie kościoły, które każdego zachwycają swoim wystrojem. W Nysie warto zwiedzić pałac biskupi oraz zobaczyć piękne stare kamieniczki oraz Dom Wagi Miejskiej.

Historia Nysy

admin — Sat, 20 Aug 2011 12:59:45 +0000

Nysa to przepiękne miasto, jedno z najstarszych na Śląsku. Najprawdopodobniej już w X wieku istniała tam osada. Z czasem w Nysie utworzono biskupie księstwo nysko-otmuchowskie, które się odpowiednio powiększało. Nysa stała się również stolicą owego księstwa. Najwcześniejsze wzamianki o Nysie pochodzą z 1223 roku, kiedy to została lokowana na prawie flamandzkim. Następnie stała się miastem stołecznym Księstwa Nyskiego, które bardzo sukcesywnie się powiększało. Stanowiło ono również własne prawa takie jak m.in. prawo warzenia piwa czy mila zapowiednia. Już od średniowiecza w tym mieście istniała szkoła parafialna, która w następnych wiekach została przekształcona w gimnazjum. W 1497 roku na rynku w Nysie został ścięty przedostatni książę opolski – Mikołaj II. Nysa jest bardzo dogodnie położonym miastem, gdyż niegdyś wiodły przez nią szlaki handlowe z Pragi i Kłodziska do Opola i dalej w stronę Krakowa. Niebywale sprzyjało to rozwojowi gospodarczemu i kulturalnemu miasta. W mieście gromadzili się kupcy z Austrii, Moraw, Węgier i Czech na coroczne targi w dniach świętego Jakuba i świętej Agnieszki. Nysa otrzymała tytuł śląskiego Rzymu dzięki obecności i działaniom biskupów.

Legenda o Mielnie

admin — Sat, 20 Aug 2011 12:58:26 +0000

O Mielnie istnieje jedna legenda, którą warto znać. Niegdyś na ziemiach obecnego Mielna wielu ludzi traciło swój majątek. Bardzo często byli zgrabywani przez nieznanych im rabusiów. Drogą nieopodal Dobrej i Mielna prowadził szlak handlowy, którym bardzo często podróżowali bogaci kupcy. Legenda głosi, iż Niegdyś były dwa zamki: jeden w Mielnie, a drugi niedaleko tej miejscowości – w Dobrej. Oba zamki były własnością rodów, które utrzymywały się właśnie z rabunków. Tak też porozumieli się oni między sobą i postanowili zawszeć sojusz. Z Dobrej do Mielna przeciągnięto długi sznur, na którym na całej długości umieszczono malutkie dzwoneczki. Sznur ten przedzielał ów często odwiedzany przez bogatych kupców szlak. Za każdym razem, jak ktokolwiek potracił sznur zarówno w dobrej jak i w Mielnie wiadomo było, że ktoś podróżuje drogą, na której najczęściej dokonywano rabunków. W ten sposób przez długi czas właściciele legendarnych zamków czyhali na bogatych kupców i podróżnych, którzy nieświadomi zagrożenia wędrowali tymi pięknymi okolicami.

Miejsca, które można odwiedzić w Mielnie

admin — Sat, 20 Aug 2011 12:57:40 +0000

Mielno, to miejscowość, gdzie jest wiele interesujących miejsc. Nie tylko plaża i piękne morze jest tutaj atrakcją. Pięknym zabytkiem jest Kościół gotycki, który można zwiedzić w tej miejscowości. Pochodzi od z XV wieku. Stoi na niewielkim wzniesieniu, wokół którego są zachowane ślady niegdyś tam będących fos. Miejsce to najprawdopodobniej stanowiło ważny punkt obronny. Znaleziska natomiast wskazują, iż mogło wzgórze na którym znajduje się kościół było ważnym miejscem pogańskiego kultu. Do kościoła w XVI wieku dobudowano wieżę, a sam kościół był wielokrotnie przebudowywany, jednak gotycki styl został w nim zachowany. W zewnętrznych murach kościoła można zobaczyć kamienie przedstawiające, bądź tylko przypominające postacie ludzi i zwierząt. Poniemieckie bunkry, to kolejny z zabytków Mielna. Znajdują się one około pół kilometra na zachód od centrum miasta. Chodzą pogłoski, że była to prochownia albo stanowisko obserwacyjne jednostki wojskowej w Unieściu. Ich prawdziwe przeznaczenie nie jest jednak znane. Pomnik Lotników znajduje się na mieleckiej promenadzie nadmorskiej. Jest on elementem samolotu z mosiężną tablicą z napisem: „Pamięć Lotnikom kpt. Pilot inż. Jan Kozyra, por. pilot inż. Ryszard Duro, poległym tragicznie 7 września 1987 roku koledzy z J. W. 5069″. To zaledwie trzy z wielu bardzo ciekawych miejsc Mielna.

Historia Mielna

admin — Sat, 20 Aug 2011 12:56:53 +0000

Wzmianki o Mielnie pochodzą z roku 1266. Wtedy Mielno – Mëllen po raz pierwszy wymieniono w dokumentach. Mielno było własnością rodu Damitzów aż do roku 1776, kiedy to trafiło pod zarząd wierzycieli. W 1804 roku Mielno zakupił ród Schmelingów. Max von Schmeling przyczynił się do rozwoju niewielkiego kąpieliska w okolicach Mielna. Do połowy XVIII w. morze było dla większości ludzi siedliskiem grozy i nieczystych sił, z którymi wiązało się wiele zabobonnych wyobrażeń. Gdzieniegdzie chodziły jednak głosy o leczniczym i uzdrowicielskim działaniu wody morskiej która nie jednego przywróciła do sił, jednako ogólnej wiadomości tego nie przyjmowano. W miarę jak poznawano lecznicze, wzmacniające i hartujące oddziaływanie kąpieli morskich zaczęto zakładać kąpieliska nadmorskie. Od lat dwudziestych, bądź trzydziestych dziewiętnastego wieku rolę kąpielisk zaczęły spełniać Unieście i Mielno. Odsada rybacka Unieście w okresie letnim od roku 1873 zaczęła przyjmować gości w restauracjach. W tych czasach coraz więcej ludzi decydowało się na kąpiele morskie, tak też przyjeżdżali w okolice Mielna, gdzie ponad 1000 ludzi oddawało się codziennie kąpielom. Do 1881 roku na kąpieliskach panował zakaz wspólnej kąpieli kobiet i mężczyzn, zatem wprowadzono odpowiednie godziny, kiedy dana płeć miała możliwość oddawania się morskim kąpielom.

Zabytki Lęborka

admin — Sat, 20 Aug 2011 12:55:48 +0000

Zamek Lęborski to najpiękniejszy zabytek miasta. Zamek został wzniesiony przez Krzyżaków, którzy zajęli miasto. Był on siedzibą Dytrycha von Loupheima, który był pierwszym krzyżackim wójtem miasta. Zamek istniał już od 1363 roku. Do dziś zachował się dom zakonny, który był drugim co do wielkości w ówczesnym Państwie krzyżackim. Pierwotny wygląd budynku nie zachował się jednak do dziś. Liczne przebudowy zniekształciły go. W ścianie południowej zachowały się jedynie zarysy ostrołukowych okien i blend. Dziś zamek jest siedziba Sadu Rejonowego. Kościół świętego Jakuba należy do najstarszych i zarazem najcenniejszych zabytków Lęborka. Zachowany został w pierwotnym stylu. Świątynia ta zbudowana była jako obronna. Jest to orientowana świątynia gotycka zbudowana z cegły o wątku gotyckim. Kościół jest trzynawowy, wewnątrz znajduje się barokowy ołtarz, rokokowa ambona i cenne tabernakulum z kości słoniowej. W zakrystii natomiast zachowało sie unikatowe sklepienie zwane kryształowym. Lębork posiada doskonale zachowane mury obronne, które czynią go unikatowym na Pomorzu. Fortyfikacje te posiadały 32 baszty i półbaszty oraz dwie bramy: Gdańską i Słupską oraz dwie furty. W pierwotnym styli zachowała się Baszta Bluszczowa. Jest to kolejny bardzo cenny zabytek miasta.

Legendy Lęborka

admin — Sat, 20 Aug 2011 12:55:00 +0000

Najważniejsza legendą dla Lęborka jest legenda o Królu Kaszubskim. Mówi ona, że na wzgórzu nieopodal tego miasta znajduje się szczelina wiodąca do zamku Kaszubskiego króla. Inny przekaz mówi, że szczelina ta powstała na wskutek działania tajemniczych sił i nie wiadomo dokąd prowadzi. Mieszkańcy bardzo zainteresowali się nią podchodząc do niej z każdej możliwej strony. Stwierdzono, ze jest w niej ukryty skarb, jednak strach był silniejszy nawet od odwagi największych śmiałków. W mieście wciąż mówiono o tajemniczej szczelinie. Rada Miejska postanowiła więc wysłać tam dwóch więźniów. Tak też się stało i udali się oni w głąb wielkiego pęknięcia. W pewnym momencie ogarnęła ich jasność. Ujrzeli przestronny wykuty w skale korytarz, na końcu którego widniały na pół uchylone wierzeje, za nimi zaś skąpaną w blasku przestrzeń. Podeszli bliżej i zaleźli się we wspaniałym ogrodzie, pełnym różnobarwnych kwiatów. Wtedy zatrzymało ich pacholę, które zakazało dotykania drzewa. Chłopiec powiedział skazańcom, ze zaprowadzi ich do zamku Króla Kaszubów. Wędrowali pośród przepięknego ogrodu, aż ujrzeli niesamowity zamek. Weszli do pięknej komnaty, gdzie zobaczyli Króla Kaszubów. Dostali od Króla list, z którym wrócili tam, skąd przybyli. List oddali burmistrzowi, jednak nikt nie znał jego treści, szczelina natomiast zniknęła.